Salih kimselerin sohbetinde bulunmanın ve onlarla hemhâl olmanın, gönüllere ferahlık ve huzur verdiği, defaatle söylenmiştir. Büyük Selçuklu sultanları da bu düsturu kendilerine şiar edinmişler, her zaman ilim ehli ile beraber oturmaya ehemmiyet vermişlerdir.













